A student with a backpack looks out from a science workshop towards a bright, fantastical city at sunset, while other students work inside.
در روزگار دانایی، چراغِِ پژوهش و آزمایش، راهنمای ملّت به قلههای فردا است. مدرسه، اگر تنها به دفتر و کتاب بَسنده کند، روحِ جویا و جان جوان را تِشْنه میگذارد. اما وقتی پژوهشسَرا و آزمایشگاه بر در و دیوارَش، جان گیرد، افکار، بال میگُشایَنْدْ و فرداهای روشن در سلسله رقم میخورند. در این مسیر، نوجوانان از مُقَلِّدْ به خالق بَدَل میشوند و علم از سَطْرْهای خشک، به تجربِهای زنده و بالنده دگرگون میگردد. شهرستان سِلْسِلِه، با این سرمایه،—نسل جاوید و آیندهساز—به اُفُقِ روشنِ فردا دست مییابد. شهرستان سلسله، دیاری که در پهنه استان و حتی کشور، بارها در میانه رقابتهای علمی، سرآمد بوده است؛ اما این درخشش نیازمند بالهای تازه است. این دیار، نیازمند امکانات نو، تجهیزات بِرُوز و حمایتهای مادی و معنوی است تا استعدادهای جوانانَش، همانند پرندگان در آسمان علم، به بلندترین اُوْجها پَر بکشَنْد و اُفُقهای روشن فردا را رقم زنند. همچنین هُُُنََرِسْتانها، کارگاه فردای وَطَنْاَنْد؛ جایی که نوجوان امروز، صََنعَتگر، و خالق فردا میشود. اما در سلسله، این کانونهای امید، گرفتار کمبود امکاناتْاََند؛ کارگاههایی که باید صدای چرخ خَیاطی، دستگاههای جوشکاری، ابزار نَجاری، رایانههای آموزشی و چاپگرهای سِ بُعْدی در آن طَنیناَنداز باشد، گاه، در سکوتِ فرسودگی فرو رفتهاند. See more
