De Betoverde Hockeyclub De zon hing laag en lui boven de velden van de Hilversumse hockeyclub, een oranje schijf die de nazomerlucht in een rozige gloed doopte, terwijl de geur van vers gemaaid gras zich vermengde met die discrete wolken van Chanel en Eau de Whatever uit de clubhouse. Het Gooi deed zijn ding: moeders in hun Loro Piana-jassen die aan cappuccino's sabbelden als aan een ritueel, vaders in poloshirts die strak om de buikbanden spanden – Lacoste, natuurlijk – en die met die halfslachtige sérieux praatten over AEX-curves en weekendbootjes op de Loosdrechtse Plassen, alsof het leven een eeuwige borrel was met een vleugje rendement. Eline van der Meer, achttien, eerstejaars psycho in Amsterdam, stapte het veld af na de training, haar lichaam nog warm en plakkerig van het zweet. Haar bruine golven haar kleefden aan haar nek als een rebelse lok die zich niet liet temmen, het hockeyrokje zat strak om haar benen en die zachte rondingen die je niet eens bewust opmerkte maar die er wel waren, en haar groene ogen hadden die post-adrenaline sprankel, alsof ze zojuist een geheim had uitgevogeld. Ze was de ster, geen twijfel – niet alleen door haar goals, maar door die nonchalante, bijna onbedoelde aantrekkingskracht die iedereen deed gluren, van de coach tot de kantinejuffrouw, zonder dat ze het doorhad of wilde. Bij de kleedkamers hing Matthijs rond, slungelig als een vraagteken uit haar oude klas, nu economie aan de VU, het type dat altijd net te laat is voor de afterparty See more